Potomak vrlo ugledne i imućne porodice Mađar (Magyar), dr. Antal, nakon dužeg boravka po poznatim lječilištima Evrope, trajno se naseljava u Meljinama 1895. godine, te odmah kupuje zemljište za gradnju svoje kuće iza brijega Lalovine, u predjelu tada zvanom Umac.
Dozvolu za gradnju porodične vile uz samo more, koja je kasnije dograđena u budući pansion dobija 10. feb. 1898. god. a 5. okt. 1898. god. dobija upotrebnu dozvolu za novosagradjenu kuću.
Ubrzo se među poznanicima i rodbinom dr. Antala pročulo o ovdašnjoj povoljnoj klimi, te dr. Antal već 1900. godine vrši dogradjnu svoje vile za smještaj pridošlica, i u tom smislu otpočinje jednu nepoznatu djelatnost u ovom kraju turizam.
Tokom godina od otvaranja, do pred Prvi svjetski rat u Hotelu boravi veliki broj poznatih ličnosti iz cijele Evrope.
Rat je ostavio velike tragove na hotelskoj opremi, okolnom parku i samoj zgradi jer ga je austrijska vojska tada pretvorila u kasarnu.
Nakon završetka rata, poslovanje hotelom preuzima sin dr. Antala, Adorijan. U tom periodu hotel je stavljen u kratkotrajan državni sekvestar - poseban zakon o postupanju prema imovini podanika neprijateljskih zemalja na teritoriji Kraljevine SHS, ali je nastavio da radi pod upravom Adorijana.
U ovom periodu upravu nad hotelom vrši Adorian Mađar, koji vrši obimnu marketinšku kampanju sopstvenim znanjem i sretstvima, upošljava kvalifikovane radnike i održava veliku korespodenciju sa gostima na osam jezika.
Početkom drugog svjetskog rata, hotel se pretvara u kasarnu aktom komande mjesta Zelenika od 3. marta 1941. godine. Nakon 6. aprila - bombardovanja luke Zelenika, jugoslovenska vojska se povlači, i u kratkom periodu do 23. avgusta, hotel radi za goste i ratne izbjeglice. Do pada Italije, septembra 1943, u hotelu se nalazi komanda italijanske alpinističke divizije "Taro".
Okupacija u hotela od strane Njemaca traje do 29. okt. 1944. Tokom povlačenja Njemci miniraju susjednu trospratnu zgradu hotela Dunđerovića, a detonacija znatno oštećuje zgradu i okolni park.
Poslije oslobađanja Zelenike, do nacionalizacije 3. maja 1948. god, i potpunog prestanka rada hotela, 22. maja 1949. godine, radi pod upravom Adorijana Mađara.
Od nacionalizacije hotela do današnjih dana, zgrada hotela i okolni park su u mnogome oštećeni i uništeni. Veliki broj neplanskih pregradnji hotela narušio je osnovnu koncepciju i uređenje, a posebno nakon nacionalizacije 1948, kada je kompletan kvalitetan namještaj i unutrašnje uređenje promjenjeno. Drugi udar, hotel je imao 4. aprila 1979, u katastrofalnom zemljotresu koji je pogodio crnogorsku obalu. Nestručnim utvrđivanjem nastale štete, hotel je bio predviđen za rušenje, kao ne upotrebljiv, ali je nakon uloženog prigovora komisija preimenovala kao privremeno neupotrebljiv.
Da bi se ubuduće spriječilo eventualno ponovno narušavanje još preostale karakteristične arhitekture, sada već istorijskog objekta iz 1904. godine, predloženo je da se objekat i park bivšeg hotela "Plaža Zelenika" zaštiti kako jedini hotelski objekat koji je još preostao iz perioda nastanka turističke privrede u Crnoj Gori.